.•*..*•. .•*.زنده رود.*•. .•* *•. .
برنامه ی زنـــــــــده رود
دوستت دارم به همین معنا باشد. . . پس با تمام وجود دوستت دارم. . . یـــه عــــمری شــــــاهد گریـــــست ولــــی در فـــــکر لبـــــــخنده همیشــــه وقـــت غـــــم خـــوردن از ایـــن تــکـــرار نتـــرســــیده کســـــی نشـــــونــــی مــــاه و از ایــــن چشــــما نپــــرســـــیده تــــوی ســــــــیاره ی قلــــــــبم گـــــل خورشــــــید وارونســـــت چیــــکار کـــــردی کــــه شــعر مــن پــــر از حرفـــای دیوونــــست چیـــــکار کـــــردی کــــه بیــــرنگــم همیـــشه هــر نفــس هر جــا درون مـــــــن تهـــــــی می شـــــــد ترانــــــه هـــای بــی امضـــــا شــــــب آغــــــــــاز نـــزدیــــــــکه شــــــــب آغـــــــــاز پــــایــــانــــی شــــــب دل کنـــــــدن از تـــــو شـــــــب تـــکــــــــرار طـــوفـــانــــی همیـــــشـــــه بغــــض بــــارونـــــی بـــه حـــــکم اشـــک پایــــبنده یــه عــــمری شـــاهــد گـــریســــت ولـــی در فــــکــــر لبـــخــــنده برگهای زرد و نیلی و بنفش عطرهای سبز و آبی و کبود نغمه های ناشنیده ساز می کنند بهتر از تمام نغمه ها و سازها روی مخمل لطیف گونه هات غنچه های رنگ رنگ ناز برگهای تازه تازه باز می کنند بهتر از تمام رنگ ها و رازها خوب خوب نازنین من نام تو مرا همیشه مست می کند بهتر از شراب بهتر از تمام شعرهای ناب نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است من ترا به خلوت خدایی خیال خود بهترین بهترین من خطاب میکنم بهترین بهترین من .... میدونـــــم برات عجیـــبه این همـــــه اصـــــرار و خواهـــــش ایـــن همــــه خواســـــتن دســـــتات بـــدون حتــــی نوازش میـــدونـــم کـــه خـــنده داره واســــه تـــو گــــریـــه ی دردم میـــگـذری از مـــن و میــــری امـــا بـــاز مـــن بــر میــــگردم میــــدونـــم بـــرات عجیـــــبه مـــن بـــا اون همــــه غــــرورم پیـــش همــه ی بـــدیـــهــات چـــه جـــــوری بـــازم صـــبورم میــــدونــم واســـت ســـوالـــه کــه چــرا پیشــت حـــقیــرم دور می شــی از مـــن و میــری بــــاز ســــراغتــو میــگــیرم میـــدونــی چــــرا همیشــــه مـــن بــدهـــکــار تــو میشــــم وقــتی نیســتی هـم یــه جـوری بـا خیــالـت راضـی میـشـم میـــدونــی واســه چــی از تـــو غــم میــبینــم و می خـــندم تــا نبیـــنی گــریــه هـــامــو هـــر دو چشـــمامـــو می بنـــدم چـــاره ای جــز ایــن نــدارم آخــه خـــون شـــدی تــو رگــهـام می میـــرم اگــه نبــاشــی بـی تـــو مـــن بـــد جــوری تنــهام میـــدونــی یــه روز می فـــهمــی روزی کــه دنــیا رو گشــتی مــن چــه جــوری تــو رو خواســتم تــو چــه جـور ازم گذشـتی ... دلم را سپردم به بنگاه دنيا ولي هيچ کس واقعا، اتاق دلم را تماشا نکرد فقط از غم و غصه و ماتم است و فرداي آن روز، خدا آمد و توي قلبم نشست و بهـــــار روی هر شاخه کنار هر برگ شمع روشن کرده است همه چلچــــله ها برگشــــتند و طــــراوت را فریاد زدند کوچه یکپارچه آواز شده است و درخت گـــــیلاس هدیه جشن اقاقـــــی ها را گل به دامن کرده ست باز کن پنجره را ای دوست هیچ یادت هست که زمین را عطشـــــی وحشی سوخت برگها پژمردند تشـــــنگی با جگر خاک چه کرد هیچ یادت هست توی تاریکی شبـــــــهای بلند سیلی سرما با تاک چه کرد با سر و سینه ی گلهای سپــــــید نیمه شب باد غضبناک چه کرد هیچ یادت هســـــت حالیا معجزه ی بــــــاران را باور کن و سخاوت را در چشم چمنـــــزار ببین و محبت را در روح نســــیم که در این کوچه ی تنگ با همین دست تهــــی روز میلاد اقاقی ها را جشـــــن می گیرد خاک جان یافته است تو چرا ســـــنگ شدی تو چرا این همه دلتنـــــگ شدی باز کن پنجـــــره ها را و بهـــــــــــــــاران را بـــــاور کـــــــن .....
بلکه برای آنچه که هستم هنگامی که با توام
چون یاریم می کنی که از تخته پاره های زندگی
نه یک کپر ، که معبودی در خور بنا نهم
کمک می کنی که کار روزانه ام
نه یک سر شکستگی بلکه ترنم ترانه ای باشد
چون بیش از هر کیش و آیینی
به رویش من یاری رسانده ای
فراتر از هر سرنوشتی
شادی را به من ارزانی داشتی
این همه را هدیه داده ای
بی هیچ تماسی ، کلامی ویا اشارتی
به این کار توانا گشته ای
چون خودت بوده ای
شاید دوست بودن در نهایت
دوستت دارم. . .
و هي آگهي دادم اينجا و آنجا
و هر روز براي دلم، مشتري آمد و رفت
و هي اين و آن، سرسري آمد و رفت
دلم قفل بود، کسي قفل قلب مرا وا نکرد
يکي گفت: چرا اين اتاق، پر از دود و آه است
يکي گفت: چه ديوارهايش سياه است
يکي گفت: چرا نور اينجا کم است
و آن ديگري گفت: و انگار هر آجرش،
و رفتند و بعدش، دلم ماند بي مشتري
و من تازه آن وقت گفتم: خدايا تو قلب مرا مي خري؟
و در را به روي همه، پشت خود بست
و من روي آن در نوشتم:
ببخشيد، ديگر، براي شما جا نداريم
از اين پس به جز او، کسي را نداريم ...
با همه ي بي سر و ساماني ام
باز به دنبال پريشاني ام
طاقت فرسودگي ام هيچ نيست
در پي ويران شدني آني ام
دلخوش گرماي کسي نيستم
آمده ام تا تو بسوزاني ام
آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمي عشق بنوشاني ام
ماهي برگشته ز دريا شدم
تا که بگيري و بميراني ام
خوب ترين حادثه مي دانمت
خوب ترين حادثه مي داني ام؟
حرف بزن! ابر مرا باز کن
دير زماني است که باراني ام
حرف بزن، حرف بزن، سال هاست
تشنه ي يک صحبت طولاني ام
ها به کجا ميکشي ام خوب من ؟
ها نکشاني به پشيماني ام
