ای   صفاهان    چقدر     زیبایی                   چه فرح بخشی و روح افزایی

چشم ما خیره به زیبایی توست                   دل ما  محو  دل آرایی توست

مظهر  لطف  و  صفایی  ای شهر                  مایه  عشرت مایی "ای شهر"

سبز و خرم همه سرتاسر توست                 پر ز گل خاک نشاط آور توست

آسمان  تو   ز   بس   صاف    بود                 همچو     آیینه    شفاف   بود         

گشته   تاریخی  و  پر  قدر  و  بها                 هر بنایی  که  شده  در  تو بنا

زنده رودت  بود  از  بس  که   زلال                شوید از چهره ی جان گرد ملال

بس    نسیمش    فرح انگیز   بود                عشرت افزا   و   طرب خیز   بود

پل خواجوی  تو  از  بس  زیباست                  خوشترین منظره اهل صفاست

مرکز      و      مهد     هنرمندانی                 مایه ی        آبروی       ایرانی

از  پی  دیدنت  ای   شهر قشنگ                خلق   آیند   ز   صدها  فرسنگ

گویم از وصف تو هر چند کم است               وصفت  افزون ز بیان و قلم است

ای    صفاهان     چقدر    دلشادم              که   به    دامان   تو   مادر  زادم

هست جمشیدی از آن رو سرشار              کز   هوای    تو    بود    برخوردار

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387ساعت 9:20 توسط نوشــــــــــــــین| |