پيش از اينها فكر ميكردم خدا خانه اي دارد ميان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها خشتي از الماس وخشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج وبلور بر سر تختي نشسته با غرور

ماه برق كوچكي از تاج او هر ســتاره پولكي از تاج او

اطلس پيراهن او آسمان نقش روي دامن او كهكشان

رعدوبرق شب صداي خنده اش سيل وطوفان نعره توفنده اش

دکــمه ی پيراهـن او آفتاب برق تـــيغ و خنـجر او ماهــتاب

هيچكس از جاي او آگاه نيست هيچكس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين خانه اش در آسمان دور از زمين

بود اما در مــــيان ما نبود مهـــربان و ســــاده وزيـــبا نـــبود

در دل او دوستي جايي نداشت مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه مي پرسيدم از خود از خدا از زمين، از آسمان،از ابرها

زود مي گفتند اين كار خداست پرس و جو از كار او كاري خطاست

آب اگر خوردي،عذابش آتش است هرچه مي پرسي،جوابش آتش است

تا ببندي چشم ، كورت مي كند تا شدي نزديك ،دورت مي كند

كج گشودي دست، سنگت مي كند كج نهادي پاي، لنگت مي كند

تا خطا كردي عذابت مي كند در ميان آتش آبت مي كن

با همين قصه دلم مشغول بود خوابهايم پر ز ديو و غول بود

نيت من در نماز و در دعا ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي كردم همه از ترس بود مثل از بر كردن يك درس بود

مثل تمرين حساب و هندسه مثل تنبيه مدير مدرسه

مثل صرف فعل ماضي سخت بود مثل تكليف رياضي سخت بود ...

(من دارم میرم مسافرت 4 شنبه ی هفته ی دیگه 28 مرداد بر میگردم ...فعلا ...)

نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم مرداد 1388ساعت 18:52 توسط نوشــــــــــــــین| |